Honors studenten

Mijn excuses voor de Engelse titel maar het dekt net iets meer dan het Nederlandse talenten onderzoek. Want ik wil het niet hebben over het onderzoeken van talenten, maar over de plaats van onderzoek binnen het honorsprogramma van een hogeschool. Maar voor ik daar een blog over kan schrijven eerst dit.

De afgelopen dagen heb ik mij vooral met dit onderwerp bezig gehouden omdat ik een conferentie mocht bijwonen over het honors onderwijs on Nederland. En ik raakte hierdoor geïnspireerd. Jaarlijks zijn een of twee studenten van mij extreem goed. Ze maken hun huiswerk, doen net even iets meer dan de anderen en leveren ook hele goede producten op. Maar al vrij snel treedt er verval op. Wij waarschuwen tegen de nadelen van perfectionisme als zij moeten samen werken en plaatsen ze in een groep zodat zij de anderen kunnen helpen. Eind van het semester hebben ze alles alleen gedaan en de passie is dood . 15 jaar zit ik in het onderwijs en niet een keer heb ik gedacht. He als ik die twee nu eens aan elkaar koppel en ik laat ze hun gang gaan komt er vast iets moois uit”. Niet een keer heb ik dat gedacht en ik schaam mij.

De studenten die meer willen dwingen wij om producten te leveren die voldoen aan onze criteria. Als zij meer bronnen vinden dan gevraagd zeggen we mooi gebruik nu de twee beste. De volgende keer zeg ik fantastisch, hoe ga je ze verwerken. Wat wil jij?

De honorsstudenten die ik gesproken heb tijdens de conferentie zeiden allemaal hetzelfde

ik wilde dat de docenten naar mij luisterden, dat we erkend werden

Ze willen echt miet veel. Ze hebben ambitie en een enorme drive om te leren. Zij vragen uit zichzelf al steeds waarom? En natuurlijk vinden wij dat lastig. We hebben het onze kinderen heel snel afgeleerd. Misschien wel te snel.

Wij willen allemaal in het onderwijs dat onze studenten nieuwsgierig zijn. En we zeggen dat ze dat ook mogen zijn. Maar wel binnen de grenzen van ons eigen onderwijs programma. En dat is jammer!

Advertisements