Het andere brein

De afgelopen weken ben ik gedwongen na te denken over mijn IK. Door een aantal zaken liep ik volkomen vast en ik moest hulp van een haptonoom inroepen om los te komen. Of om in ieder geval mijn eigen IK te begrijpen. Na een aantal sessies kwam ineens het lichtje. Een lichtje waardoor ik rationeel wel kan begrijpen waarom sommige mensen anders reageren dan ik zou doen. Er zijn twee compleet verschillen breinen.Screen Shot 2015-02-26 at 11.22.19Misschien voor jullie, de lezer van deze blog, allang bekend, maar in mijn hoofd was er maar een basisbrein mogelijk en was er iets anders mis met de anders denkenden. Maar al pratende konden we bovenstaande afbeelding spiegelen en de bijpassende woorden erbij benoemen. Screen Shot 2015-02-26 at 11.32.28En als ik dan in het brein van de ander probeer te komen, krijg ik ineens een heel ander beeld. Mensen met product als brein denken eerst aan het op te leveren product en dan aan de mensen, zij bedenken welk mens er bij die ene specifieke taak past. Mensen die eerst aan de mensen denken, bedenken welke taak het beste bij dat ene specifieke mens past.  Misschien een beetje lastig uit te leggen. Ik vermoed dat de mensenbrein weet wat ik bedoel en de productiebrein zal waarschijnlijk denken: “Het is toch hetzelfde de taak wordt toch gedaan door degene die daar het beste in is”. Maar dat is in mijn brein niet zo. De taak wordt gedaan doordegene die daar gemotiveerd voor is. Dat hoeft niet de beste te zijn. Met een beetje hulp kan de gemotiveerde mens heel veel. Het woordje samenwerken is een mooi voorbeeld van het verschil in denken. Mensenbreinen doen aan Samenwerken, productbreinen doen aan samenWerken.

Met dit besef kom ik er nu achter dat veel van mijn frustratie ontstaat wanneer ik productbreinen tegenkom, die vooral voor de taak gaan en vergeten dat ze met mensen te maken hebben. Mensen zijn nogal complex. Naar het schijnt moet je ze motiveren en ieder op zijn of haar eigen manier. Een productbrein moet je aanspreken op het werk, maar een mensenbrein moet je toch echt aanspreken op het mens-zijn. Helaas kom ik nu telkens na de confrontatie tot de conclusie dat ik weer te maken heb gehad met een productbrein. Een volgend leerpuntje!

.

Advertisements

Overdenkingen: Onafhankelijkheid

Normaal zou ik niet snel schrijven over een boek dat ik gelezen heb. Maar in dit geval en in deze omstandigheden kan ik het niet laten. Nog niet zo lang geleden was daar die aanslag op Charlie Hebdo. Een aanslag omdat zij durfde te zeggen wat zij dachten. En daarna kreeg ik dit boek. Ik wilde dit boek graag lezen omdat het gaat over de Indonesische geschiedenis en om redenen die er nu niet toe doen (i) interesseert dieScreen Shot 2015-02-01 at 17.08.13 geschiedenis mij enorm. Ik begon te lezen en binnen twee dagen was het uit en bleef ik verbaasd achter. Hoe kan een boek wat een geschiedenis van voor 1900 beschrijft en opgeschreven is in 1973 zo actueel zijn.

Het boek gaat over onafhankelijkheid, vrijheid om te zijn wie je bent en gelijke rechten voor iedereen. Een boek waarin een vrouw van de laagste klasse in toenmalig Indonesië, (een Njai, een concubine) door zelf-gestuurd leren een geletterde vrouw wordt. Die een groot bedrijf runt maar die nooit voor vol kan worden aangezien, omdat dat nu eenmaal de norm was in die tijd.

Over een HBS student die bijna zelf-gestuurd alle kennis die hij aangeboden krijgt absorbeert en die nadenkt over wat er in de wereld om hem heen gebeurd. Maar ook hij, met al zijn kennis, zal nooit voor vol worden aangezien omdat hij een “native” is.

Dit boek gaat over het huwelijk van de HBS-student met de dochter van de Njai. Het meisje is een “Indo” en daarmee is zij van een hogere klasse dan haar moeder en haar echtgenoot. Het meisje is geboren uit een niet erkende relatie van haar moeder met een Nederlander (hij had haar moeder gekocht toen ze 14 was).

Het boek gaat over de taal die iemand mag spreken. Ook al ken je zo goed Nederlands, maar als native en als Njai spreek je tijdens officiële gelegenheden, Maleis. Dat hoort zo, dat is de norm.  Het boek gaat over wat je mag zijn, welk beroep je mag uitvoeren. Wederom omdat je behoort tot een bepaalde klasse en dat is de norm.

En toen ging ik denken. Wat is er nu anders? Ik denk dat iedereen zich weleens afvraagt wat nu eigenlijk normaal is. Wat is de norm. De norm is volgens mij niet opvallen. Je hele leven leer je niet op te vallen. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Of een nog ouder gezegde: Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje. (voor de jongeren onder ons wie als 10 cent geboren is wordt nooit 25 cent) Maar wat nu als je anders bent. Wat nu als je geboren wordt in een achterbuurt van een grote stad gaat en naar een zwarte school gaat. Of wat nu als je op het platteland geboren wordt en naar een kleine plattelandsschool gaat. Wordt je dan nooit meer als wat je ouders zijn? Wat is dat meer eigenlijk? Vind je dan zelf niet dat je tot een lagere klasse hoort? Wat nu als je dyslexie hebt of superintelligent bent (of allebei). Is dat dan anders dan de norm. Kinderen worden nog te vaak in een vakje geplaatst. Hoe goed bedoeld ook.

Ik vind de wereld uit het boek en de wereld van nu niet zo anders. Discriminatie op basis van waar je geboren bent is nog steeds zo gewoon. Niet alleen binnen het onderwijs, maar ook tussen volwassenen onderling. Hoewel ik mij niet buitengesloten voel, ken ik import Zeeuwen die zich nooit geaccepteerd voelden en weer terug naar de Randstad zijn gegaan. En andersom ken ik Zeeuwen die in de Randstad zijn gaan wonen en daar werden gezien als boertjes van buten (Deze mensen kwamen uit Vlissingen, niet echt buten) en daarom terug zijn gekomen naar Zeeland. We doen het nog steeds.

En nee ik ben niet negatief over deze wereld, slechts verbaasd.