All posts by sylvia schouwenaars

Researcher at the Scaldis Applied Research Center. (Main research topic Coastal tourism) Lecturer at the HZ University of Applied Sciences (research skills). But most of all animal lover.

Fairy Tales, Fantasy and Education. Utopia or Dystopia?

This weeks’ MOOC’s all handled the question; “what is your dream for….. “, and that triggered me to write this blog.

In a land far far away there once was a teacher, lets say her name is Me. Me wanted to teach children how to become curious people, because she believed curious people first ask questions before they have an opinion. And before asking the questions they try to find the answer by them-self. They look for information on the web, ask peers or experts. They know where to find the answers. But children must learn this kind of behaviour and she is not the only teacher in the land. And she doesn’t run the school. And she knows she can only learn the children this behaviour if her fellow teachers, the school and the government make a paradigm shift and accept the responsibility children can have for their own learning.

Screen Shot 2015-10-18 at 11.05.48

If children can make their own assignments and perhaps their own assessment, would that enhance their capability to self direct their learning? 

Me also believed that the role of a teacher could change. No longer tell the children what the must learn, but answer the children’s questions about what they want to learn. And accept that not all children can learn at the same speed.Screen Shot 2015-10-18 at 11.12.03 And accept that some children know it better than the teacher, because they are interested in the subject and looked up all kind of information about that subject. Me wanted to learn together, with and from the children. Me wanted to create the ideal learning experience for the children. She wanted to communicate and build relationships. She wanted to give the children the SWISH-experience.

If the last experience of the child is a SWISH-experience would it enjoy learning more?

Me knows that children who have had a lot of SWISH-experiences would grow up as adults who aren’t afraid to ask questions. Like Alice in Wonderland, always accepting the things happend with her body and mind. And always asking herself and others questions. Growing up, Learning, become an adult is not always easy. Me and we knows. But it can be fun to do.

I hope Me can create the educational world she dreamed of and that she and her children will live happily ever after. Screen Shot 2015-10-18 at 11.19.51

Blended learning in the classroom

When talking about blended learning I used to think of learning in the classroom combined with learning at home. But I was terrible wrong. Of course the definition of blended learning still is:

A formal education program in which students learn:

(1) at least in part through online learning, with some element of student control over time, place, path, and/or pace;

(2) at least in part in a supervised brick-and-mortar location away from home;

(3) and the modalities along each student’s learning path within a course or subject are connected to provide an integrated learning experience

But that doesn’t mean the online part must be followed at home. Some great examples of blended learning are shown in the MOOC Blended Learning: Personalize Education for Students. In this MOOC the possibilities of Blended Learning broadened my horizon.

The first model they discussed was the Rotation Model.

Imaging a class of 40 students (normal nowadays). A course build with the rotation model in mind is a course in which the students rotate on a fixed schedule or at the teacher’s discretion between learning modalities, At least one of which is online learning. The students learn mostly on the brick and mortar campus. There are a few possible ways to use the Rotation Model

  • station rotation, a model in which students experience the rotation model within a contained classroom or group of classrooms. The Station Rotation model differs front the Individual Rotation model because students rotate through all of the stations, not only those on their custom schedules.
  • Individual rotation, a course in which each student has an individualized playlist and does not necessarily rotate to each available station or modality. An algorithm sets individual student schedules.
  • Lab rotation; a course in which students rotate to computer lab for the online-learning station
  • Flipped classroom; a course in which students participate in online learning off-site in place of traditional homework and then attend the brick-and-mortar school for face-to-face guided practice or projects.

The other models were the Flex Model, the A La Carte Model and the Enrich Virtual Model. In another blogpost I’ll write about these models.

– See more at:

Proficiency Based Learning

This week I was introduced to the concept of Proficiency -based learning. And I must say I was charmed by this concept. Proficiency-based learning refers to systems of instruction, assessment, grading, and academic reporting that are based on students demonstrating that they have learned the knowledge and skills they are expected to learn as they progress through their education.

Defining proficiency-based learning is complicated by the fact that educators not only use a wide variety of terms for the general approach, but the terms may or may not be used synonymously from place to place. A few of the more common synonyms include competency-based, mastery-based, outcome-based, performance-based, and standards-based education, instruction, and learning, among others.

Proficiency-based teaching and learning builds upon and enhances standards-based education with the following common features:

Student centered instruction: The individual student is at the center of the learning process; the teacher acts on the expectation that all students will achieve at a proficient level given the necessary supports. Teachers adjust instruction to allow students to learn at their own rates and provide supports to all students.

Standards-based: Explicit learning outcomes or targets are derived from well-defined standards that clearly articulate what students must know and be able to do.

Student engagement: Once students understand the learning targets and proficiency levels to be attained, they take responsibility and ownership for their learning with appropriate teacher support. Students are active, intentional partners in the learning process

Students are evaluated on performance: Students demonstrate that they have become proficient at each learning outcome/target. Students are allowed multiple opportunities to demonstrate learning. Grading and credits are based on demonstrated proficiency only.

Formative assessment: On-going formative assessments are used throughout the instructional cycle to monitor student progress, provide feedback on learning goals, adjust instruction and provide additional supports.

Collaboration among educators: Teachers work collaboratively with colleagues to improve instruction based on student outcomes. Professional learning communities are focused and targeted on instructional effectiveness.

Instructional leadership: The principal and district office create the necessary conditions in the school to support teachers’ proficiency-based practice.

Learning vs. time based: Students move at their own pace. Seat time is not the measure of learning.

If students fail to meet expected learning standards, they typically receive additional instruction, practice time, and academic support to help them achieve proficiency or meet the expected standards. In practice, proficiency-based learning can take a wide variety of forms from state to state or school to school—there is no single model or universally used approach.

While schools often create their own proficiency-based systems, they may also use systems, strategies, or models created by state education agencies or outside educational organization.

Proficiency-based learning is generally seen as an alternative to more traditional educational approaches in which students may or may not acquire proficiency in a given course or academic subject before they earn course credit, get promoted to the next grade level, or graduate. While the goal of proficiency-based learning is to ensure that more students learn what they are expected to learn, the approach can also provide educators with more detailed or fine-grained information about student learning progress, which can help them more precisely identify academic strengths and weakness, as well as the specific concepts and skills students have not yet mastered.

When schools transition to a proficiency-based system, it can entail significant changes in how a school operates and teaches students, affecting everything from the school’s educational philosophy and culture to its methods of instruction, testing, grading, reporting, promotion, and graduation. Schools may also use different methods of instruction and assessment to determine whether students have achieved proficiency, including strategies such as demonstrations of learning, learning pathways, personal learning plans, portfolios, rubrics, and capstone projects, to name just a few.

Proponents of proficiency-based learning may argue that the approach greatly improves the chances that students will learn the most critically important knowledge, concepts, and skills they will need throughout their lives, and that proficiency-based learning can help to eliminate persistent learning gaps, achievement gaps, and opportunity gaps.

Critics of proficiency-based learning may argue that the transition will require already overburdened teachers to spend large amounts of time—and possibly uncompensated time—on extra planning, preparation, and training, and that proficiency-based learning can be prohibitively difficult to implement, particularly at a statewide level.


De fotograaf

Of ik de uitdaging van Frans Droog wilde aangaan. Ik kreeg samen met een aantal andere Edubloggers de keuze uit een aantal afbeeldingen. Of we naar aanleiding van een van die afbeeldingen een blog wilden schrijven voor een nieuwe Uitdaging: #BlimageNL. Bloggen naar aanleiding van een image.

In de blog van Frans waren afbeeldingen te zien van een rups, een (volgens mij heerlijk) glas cafe creme, een eenzame auto bij een school (in de winter want er is sneeuw op de foto te zien) en zo’n foto die iedereen wel eens heeft gemaakt. Een foto van een stuk vloer met wat schoenen en stoelpoten.

Hier moest ik het mee doen.

Een rups wordt een mooie vlinder, deze afbeelding staat garant voor een blog over de ontwikkeling van het kind. Te voorspelbaar voor mij.

De koffie op een ijskoude ochtend terwijl je blijkbaar helemaal alleen op school bent staat voor de hard werkende leraar die we allemaal zijn. Blijft de ongelukkige voeten en vloer foto over. De basis van alles, die per ongeluk in beeld wordt gebracht. Die foto past helemaal bij mij

. Screen Shot 2015-07-24 at 19.09.40

Als docent onderzoeksvaardigheden mag ik in september weer een aantal studenten de basis van ieder onderzoek aanleren. Het zoeken en vinden van bruikbare informatie. Een ding weet ik zeker de studenten van nu zijn lang niet zo digitaal vaardig als wij met z’n allen denken.

Om het op een systematische en leuke manier aan te leren heb ik onlangs het boek ‘The Big6 Workshop Handbook’ van Eisenberg en Berkowitz aangeschaft. In 6 stappen (daar zijn de voeten van de foto) beschrijven zij een methode van Information Problem Solving. (Sorry van de liefhebbers van onze Nederlandse taal, maar sommige woorden zijn in het Engels echt veel mooier.)

Afijn de stappen die zij nemen zijn de volgende zes:.

Screen Shot 2015-07-24 at 18.18.59

Om het duidelijker te maken “loop” ik de stappen met jullie door aan de hand van het probleem van de fotograaf van de foto. Stel hij wil zijn fotografische vaardigheden verbeteren en stel hij wil geen cursus volgen. Daar heeft hij geen tijd voor, hij heeft het al zo druk. Voor het gemak noem ik de fotograaf Frans.

Frans gaat op een warme zomer dag buiten aan tafel zitten met een lekker kopje koffie. En terwijl de hond de kinderen van achter een hek in de gaten houdt (is een labrador echt zo gevaarlijk?) bedenkt Frans zijn informatie probleem en bedenkt hij welke informatie hij nodig heeft (stap 1). Frans’ probleem is dat hij een probleem heeft met de positionering van zijn lens in de richting van zijn doel. Hij besluit dat hij artikelen nodig heeft, maar misschien toch ook wat beeldmateriaal, zodat hij daadwerkelijk kan zien wat de bedoeling is. Bovendien bedenkt hij dat hij ook nog iemand zou kunnen interviewen. Iemand met verstand van fotograferen. (stap 2). Terwijl Rupsje nooit genoeg zich door zijn boekje heen eet, schrijft Frans in hetzelfde boekje waar hij die informatie kan vinden. Artikelen wil hij gaan zoeken met Google en (kennen jullie deze zoekmachine? Het is een hele handige, categoriseert gelijk je gevonden informatie). Op YouTube hoopt Frans beeldmateriaal te vinden en als hij het daar niet vindt, wil hij Pinterest gebruiken (natuurlijk houdt hij rekening met de Creative Commons Licenties). Via twitter wil hij de experts benaderen (Stap 3).

Hij gaat een avondje achter zijn computer zitten (Ik stel me zo voor dat hij op een zolderkamertje zit tussen stapels papieren, ik weet niet waarom ik dat zo denk, maar dat is mijn vakantie fantasie)

Hij zoekt en vindt alle informatie die hij nodig heeft (stap4). Hij plaats ze in een  volgorde die handig voor hem is en hij gaat er mee aan de slag (stap 5). Het duurt misschien tot de winter, maar als hij op een goede dag zijn auto voor de school mooi in beeld krijgt bedenkt hij dat hij wat geleerd heeft (stap 6).

Bij deze mijn aandeel in de uitdaging. Ik hoop dat jullie ervan genoten hebben en dat jullie er iets van geleerd hebben.

Het andere brein

De afgelopen weken ben ik gedwongen na te denken over mijn IK. Door een aantal zaken liep ik volkomen vast en ik moest hulp van een haptonoom inroepen om los te komen. Of om in ieder geval mijn eigen IK te begrijpen. Na een aantal sessies kwam ineens het lichtje. Een lichtje waardoor ik rationeel wel kan begrijpen waarom sommige mensen anders reageren dan ik zou doen. Er zijn twee compleet verschillen breinen.Screen Shot 2015-02-26 at 11.22.19Misschien voor jullie, de lezer van deze blog, allang bekend, maar in mijn hoofd was er maar een basisbrein mogelijk en was er iets anders mis met de anders denkenden. Maar al pratende konden we bovenstaande afbeelding spiegelen en de bijpassende woorden erbij benoemen. Screen Shot 2015-02-26 at 11.32.28En als ik dan in het brein van de ander probeer te komen, krijg ik ineens een heel ander beeld. Mensen met product als brein denken eerst aan het op te leveren product en dan aan de mensen, zij bedenken welk mens er bij die ene specifieke taak past. Mensen die eerst aan de mensen denken, bedenken welke taak het beste bij dat ene specifieke mens past.  Misschien een beetje lastig uit te leggen. Ik vermoed dat de mensenbrein weet wat ik bedoel en de productiebrein zal waarschijnlijk denken: “Het is toch hetzelfde de taak wordt toch gedaan door degene die daar het beste in is”. Maar dat is in mijn brein niet zo. De taak wordt gedaan doordegene die daar gemotiveerd voor is. Dat hoeft niet de beste te zijn. Met een beetje hulp kan de gemotiveerde mens heel veel. Het woordje samenwerken is een mooi voorbeeld van het verschil in denken. Mensenbreinen doen aan Samenwerken, productbreinen doen aan samenWerken.

Met dit besef kom ik er nu achter dat veel van mijn frustratie ontstaat wanneer ik productbreinen tegenkom, die vooral voor de taak gaan en vergeten dat ze met mensen te maken hebben. Mensen zijn nogal complex. Naar het schijnt moet je ze motiveren en ieder op zijn of haar eigen manier. Een productbrein moet je aanspreken op het werk, maar een mensenbrein moet je toch echt aanspreken op het mens-zijn. Helaas kom ik nu telkens na de confrontatie tot de conclusie dat ik weer te maken heb gehad met een productbrein. Een volgend leerpuntje!


Overdenkingen: Onafhankelijkheid

Normaal zou ik niet snel schrijven over een boek dat ik gelezen heb. Maar in dit geval en in deze omstandigheden kan ik het niet laten. Nog niet zo lang geleden was daar die aanslag op Charlie Hebdo. Een aanslag omdat zij durfde te zeggen wat zij dachten. En daarna kreeg ik dit boek. Ik wilde dit boek graag lezen omdat het gaat over de Indonesische geschiedenis en om redenen die er nu niet toe doen (i) interesseert dieScreen Shot 2015-02-01 at 17.08.13 geschiedenis mij enorm. Ik begon te lezen en binnen twee dagen was het uit en bleef ik verbaasd achter. Hoe kan een boek wat een geschiedenis van voor 1900 beschrijft en opgeschreven is in 1973 zo actueel zijn.

Het boek gaat over onafhankelijkheid, vrijheid om te zijn wie je bent en gelijke rechten voor iedereen. Een boek waarin een vrouw van de laagste klasse in toenmalig Indonesië, (een Njai, een concubine) door zelf-gestuurd leren een geletterde vrouw wordt. Die een groot bedrijf runt maar die nooit voor vol kan worden aangezien, omdat dat nu eenmaal de norm was in die tijd.

Over een HBS student die bijna zelf-gestuurd alle kennis die hij aangeboden krijgt absorbeert en die nadenkt over wat er in de wereld om hem heen gebeurd. Maar ook hij, met al zijn kennis, zal nooit voor vol worden aangezien omdat hij een “native” is.

Dit boek gaat over het huwelijk van de HBS-student met de dochter van de Njai. Het meisje is een “Indo” en daarmee is zij van een hogere klasse dan haar moeder en haar echtgenoot. Het meisje is geboren uit een niet erkende relatie van haar moeder met een Nederlander (hij had haar moeder gekocht toen ze 14 was).

Het boek gaat over de taal die iemand mag spreken. Ook al ken je zo goed Nederlands, maar als native en als Njai spreek je tijdens officiële gelegenheden, Maleis. Dat hoort zo, dat is de norm.  Het boek gaat over wat je mag zijn, welk beroep je mag uitvoeren. Wederom omdat je behoort tot een bepaalde klasse en dat is de norm.

En toen ging ik denken. Wat is er nu anders? Ik denk dat iedereen zich weleens afvraagt wat nu eigenlijk normaal is. Wat is de norm. De norm is volgens mij niet opvallen. Je hele leven leer je niet op te vallen. Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg. Of een nog ouder gezegde: Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje. (voor de jongeren onder ons wie als 10 cent geboren is wordt nooit 25 cent) Maar wat nu als je anders bent. Wat nu als je geboren wordt in een achterbuurt van een grote stad gaat en naar een zwarte school gaat. Of wat nu als je op het platteland geboren wordt en naar een kleine plattelandsschool gaat. Wordt je dan nooit meer als wat je ouders zijn? Wat is dat meer eigenlijk? Vind je dan zelf niet dat je tot een lagere klasse hoort? Wat nu als je dyslexie hebt of superintelligent bent (of allebei). Is dat dan anders dan de norm. Kinderen worden nog te vaak in een vakje geplaatst. Hoe goed bedoeld ook.

Ik vind de wereld uit het boek en de wereld van nu niet zo anders. Discriminatie op basis van waar je geboren bent is nog steeds zo gewoon. Niet alleen binnen het onderwijs, maar ook tussen volwassenen onderling. Hoewel ik mij niet buitengesloten voel, ken ik import Zeeuwen die zich nooit geaccepteerd voelden en weer terug naar de Randstad zijn gegaan. En andersom ken ik Zeeuwen die in de Randstad zijn gaan wonen en daar werden gezien als boertjes van buten (Deze mensen kwamen uit Vlissingen, niet echt buten) en daarom terug zijn gekomen naar Zeeland. We doen het nog steeds.

En nee ik ben niet negatief over deze wereld, slechts verbaasd.

Wat ik mis in het competentie denken.

Het onderwijs is al jaren in de ban van het competentiegericht denken. Houding, kennis en kunde komen bij het competentie denken bij elkaar. Maar ik heb al een hele tijd het gevoel dat ik daarin iets mis. Maar ik kon er niet achter komen wat. Gelukkig heb ik de MOOC’s om die kennis die ik mis wel te krijgen en ik ben vandaag begonnen met een MOOC Discover your value. En tijdens de eerste Module stuit ik op de theorie van Davenport(1999). En hij voegt TALENT toe aan vaardigheid, kennis en gedrag. Daarbij gaat het om de aanleg van iemand om een bepaalde taak uit te voeren. Terwijl gedrag aan te leren is, is het talent van iemand dat vaak niet.

Het inzetten van het mensenlijk kapitaal in een organisatie heeft Davenport in een formule weer gegeven.

investeringen in menselijk kapitaal = (vermogen + gedrag) x inspanning x tijd

En onder het vermogen verstaat hij dus kennis, kunde EN talent. Ik vond het heel bijzonder om te lezen dat talent wordt gezien als onderdeel van het human Capital, maar bedenk me ook dat het onderwijs er nauwelijks aandacht aan besteedt. Terwijl als we mogen doen waar we goed in zijn, we toch duidelijk efficiënter (lees productiever) werken. En de les ging nog verder. Er kwam een woord langs dat enige tijd geleden een soort modewoord was en te pas en te inpas werd gebruikt. Passie! Tijdens een TED-talk van 2012 gaf Larry Schmit aan dat interessant niet goed genoeg is. Maar dat passie kan leiden tot geweldige resultaten. PASSIE! Eigenlijk is dat toch een mooi woord. En gevoel van warmte komt bij mij naar boven als ik aan het woord Passie denk. En bij mij is die passie direct gelinkt met leren. Extreme learner noemen ze mij en al die mensen die nooit genoeg krijgen van kennis vaardigheden en gedrag en zo hun talent voor leren delen. Heerlijk om docent zijn te zijn als je passie

Maar als we weten welke invloed talent kan hebben zouden we er in het onderwijs actief meer mee moeten doen. Het onderwijs zoals ik het ken is te weinig gedifferentieerd. Terwijl basisscholen er druk mee zijn verdwijnt het in de latere onderwijsinstellingen. Lijkt mij een mooie uitdaging. Geen een doel meer maar ieder zijn eigen doelen uitgaand van zijn of haar talenten.
Nu ga ik er eens over denken. En dit blijft toch de meest sprekende afbeelding die ik ken. Hoezo differentiëren .