All posts by sylvia schouwenaars

Researcher at the Scaldis Applied Research Center. (Main research topic Coastal tourism) Lecturer at the HZ University of Applied Sciences (research skills). But most of all animal lover.

Wat ik mis in het competentie denken.

Het onderwijs is al jaren in de ban van het competentiegericht denken. Houding, kennis en kunde komen bij het competentie denken bij elkaar. Maar ik heb al een hele tijd het gevoel dat ik daarin iets mis. Maar ik kon er niet achter komen wat. Gelukkig heb ik de MOOC’s om die kennis die ik mis wel te krijgen en ik ben vandaag begonnen met een MOOC Discover your value. En tijdens de eerste Module stuit ik op de theorie van Davenport(1999). En hij voegt TALENT toe aan vaardigheid, kennis en gedrag. Daarbij gaat het om de aanleg van iemand om een bepaalde taak uit te voeren. Terwijl gedrag aan te leren is, is het talent van iemand dat vaak niet.

Het inzetten van het mensenlijk kapitaal in een organisatie heeft Davenport in een formule weer gegeven.

investeringen in menselijk kapitaal = (vermogen + gedrag) x inspanning x tijd

En onder het vermogen verstaat hij dus kennis, kunde EN talent. Ik vond het heel bijzonder om te lezen dat talent wordt gezien als onderdeel van het human Capital, maar bedenk me ook dat het onderwijs er nauwelijks aandacht aan besteedt. Terwijl als we mogen doen waar we goed in zijn, we toch duidelijk efficiënter (lees productiever) werken. En de les ging nog verder. Er kwam een woord langs dat enige tijd geleden een soort modewoord was en te pas en te inpas werd gebruikt. Passie! Tijdens een TED-talk van 2012 gaf Larry Schmit aan dat interessant niet goed genoeg is. Maar dat passie kan leiden tot geweldige resultaten. PASSIE! Eigenlijk is dat toch een mooi woord. En gevoel van warmte komt bij mij naar boven als ik aan het woord Passie denk. En bij mij is die passie direct gelinkt met leren. Extreme learner noemen ze mij en al die mensen die nooit genoeg krijgen van kennis vaardigheden en gedrag en zo hun talent voor leren delen. Heerlijk om docent zijn te zijn als je passie

Maar als we weten welke invloed talent kan hebben zouden we er in het onderwijs actief meer mee moeten doen. Het onderwijs zoals ik het ken is te weinig gedifferentieerd. Terwijl basisscholen er druk mee zijn verdwijnt het in de latere onderwijsinstellingen. Lijkt mij een mooie uitdaging. Geen een doel meer maar ieder zijn eigen doelen uitgaand van zijn of haar talenten.
Nu ga ik er eens over denken. En dit blijft toch de meest sprekende afbeelding die ik ken. Hoezo differentiëren .

2015/01/img_7789.png

Over de vrijheid van meningsuiting en of die eigenlijk wel bestaat.

7 januari 2015 Het nieuwe jaar wordt wel met een hele bizarre gebeurtenis ingeluid. Twee zwaar bewapende mannen vallen de redactie van het weekblad Charlie Hebdo binnen. Zij doden daar een 10-tal cartoonisten, journalisten en redactiemedewerkers, nadat zij eerst bScreen Shot 2015-01-11 at 11.07.34uiten het gebouw twee politiemannen hebben omgebracht. Charlie Hebdo is een Franstalig satirisch weekblad, die zijn artikelen met cartoons illustreert. Die cartoons zijn satirisch!!!!! Humoristisch!!!! Dus ze kunnen kwetsend zijn voor mensen zonder humor of voor fundamentalistische mensen. Dat was de reden voor de aanslag op de krant.

Gelijktijdig werd in een andere wijk van Parijs een politie-agente gedood en een andere agent verwond. in eerste instantie werd er nog geen link gelegd tussen die twee gebeurtenissen. De dag erna wel.

Een van de aanslagplegers op Charlie Hebdo heeft de franse politie geholpen door zijn ID-kaart achter te laten. De klopjacht kon beginnen.

Intussen was de hele wereld in rep en roer. Er waren globaal gezien 4 soorten reacties. De eerste was die van de onwetenden Wat is er gebeurd? Sommige mensen lezen en kijken geen nieuwszenders. Kan gebeuren. De tweede reactie was die van de dommen: Zie je nu wel dat het Islam gevaarlijk is. En meer van dat soort onzin zinnen. Die kan je het beste negeren, maar in dit geval kon ik dat niet altijd. 2 mannen is nog niet een heel geloof. Zucht en maar weer door gaan. De derde reactie ging vooral over de doodgeschoten mensen. 10 mensen zomaar doodgeschoten. De reden ontging deze mensen, maar is ook niet erg. De vierde reactie was van de mensen die verder dachten 10 mensen doodgeschoten omdat ze kritiek durven te uiten (op alles eigenlijk), omdat ze uit durven te komen voor hun mening en deze met humor met de wereld delen. Omdat ze het potlood als wapen gebruiken en niet het geweer. Overal op social media verschenen twee soorten foto’s

Screen Shot 2015-01-11 at 11.18.19 Screen Shot 2015-01-11 at 11.18.40

Deze twee afbeeldingen werden tijdens de vele bijeenkomst het symbool van medeleven en de eis van de mensen om de vrijheid van meningsuiting te respecteren. Wat het opsteken van het potlood doe je niet zomaar, dat doe je met een belofte. Namelijk de belofte dat jij je de mond niet laat snoeren. Daarover later in deze blog die langer wordt dan je normaal van mij gewend bent.

Maar de aanslag had een vervolg. De klopjacht op de twee broers die de aanslag op Charlie Hebdo hadden gepleegd ging door tot zij in een drukkerij vastliepen. Toen bleek ineens dat de twee aanslagen van de dag ervoor wel een relatie hadden. Een derde jihadstrijder, die gezocht werd voor de aanslag op de agenten,  gijzelde in Parijs een aantal mensen in een joodse supermarkt en dreigde mensen te doden als de broers geen vrijgeleide kregen. De broers wilden dat eigenlijk niet, zij wilden als martelaren sterven en dus kozen zij er zelf voor om al schietend uit de drukkerij te gaan en natuurlijk gedood te worden. Toen moest de franse politie wel heel snel ook in actie komen bij de supermarkt. Intussen had de gijzelnemer daar al vier mensen gedood (maar dat waren nog maar geruchten). Tijdens de actie van de politie kwam deze gijzelnemer ook om.

Maar nu het potlood

Untitled

Het potlood staat voor de kracht van het woord (geschreven, getekend, gesproken enz) en de vrijheid die mensen moeten hebben om hun mening te kunnen zeggen. Daar sta ik ook voor. Maar dat is niet in alle landen normaal. Op dit moment wordt een Saudische blogger, Raif Badawi, gestraft met 1000 stokslagen (50 per week, dan heeft hij iets om naar uit te kijken. #NOT #Walgelijk) en 10 jaar celstraf. Waarom? Omdat hij kritische blogt. Er lopen wat acties op de sociale media. Kijk er eens naar en kom in actie.

Veel gesprekken die ik over het hebben van de vrijheid om je mening te uiten,  had met vrienden eindigden altijd met dezelfde vraag. Hebben we die vrijheid wel?

Jawel formeel wel. In dit land zal je niet in de gevangenis worden gezet of krijg je 100 stokslagen omdat je je mening zegt of schrijft. Je kan er zelfs een politieke partij mee stichten. En of ik het nu eens ben met die ideeën of niet, we accepteren dat mensen een mening hebben.

Maar nu op een wat lager niveau. Hoeveel van ons zeggen op het werk precies wat zij vinden? Hoeveel van ons schrijven een blog omdat ze een wantoestand tegen komen? Proberen we allemaal niet voor de lieve vrede juist niet alles te zeggen wat we denken? Proberen we allemaal niet positief te blijven. Zelfs Youp van het Hek gaf toe dat hij goed nadacht over wat hij in zijn column schrijf en hij wordt toch gezien als iemand die zegt waar het op staat.  Is fatsoen dan datgene dat ons censureert en niet de overheid of de staat of wie dan ook. Zijn wij zelf niet de grootste bedreiging voor de vrijheid van het uiten van onze mening?

Denk er maar eens over na.

Zorgen

Ik maak mij zorgen. Zorgen over de toekomst van het Nederlands onderwijs. Kabinetsplannen zorgen voor een hoge druk van verschillende kanten. Prestatieafspraken die tot doel hebben de kwaliteit te verhogen leiden in de praktijk tot een hogere werkdruk, omdat docent nu eenmaal willen laten zien dat ze het met die afspraken eens zijn. En dus gaan ze massaal hun master halen (voor een deel in eigen tijd) waardoor er minder docenten voor de klas staan. Maar mensen met een master in een bepaald beroep willen niet allemaal voor de klas staan. Of zijn daar eenvoudig weg niet geschikt voor. Een master is nu eenmaal geen garantie voor kwaliteit. Mocht u die illusie hebben….mijn excuses. Daarnaast moeten docenten de kwaliteit van hun onderwijs ook aantonen door steeds meer administratieve handelingen te verrichten. Alles moet beschreven worden in drievoud als het even kan en voorzien van een x aantal handtekeningen. Omdat de instellingen al hun geld pompen in het onderwijs bezuinigen zij op de administratieve ondersteuning en komen die taken ook bij de docent.
Gelukkig (dit is ironisch bedoeld) is daar het leenstel. Vanochtend stond er in de krant dat studenten meer en meer gaan studeren in het buitenland. Vanuit Vlissingen is Gent niet zo ver. Het inschrijfgeld is daar wel omhoog gegaan maar dat is alleen maar slim van de Belgische overheid. Blijf nog onder de Nederlandse norm en die Nederlanders komen toch wel.
Wat rest ons, de Nederlandse instellingen, een paar hele rijke kinderen. Die kunnen we dan mooi alle aandacht geven. 1 op 1

Ik maak me zorgen.

De visie van Flippen

Gebruik maken van het model van Flipped classroom is niet is wat iedere docent zo maar kan.
Dat komt niet door de werkwijze. Studenten voorbereid de les in laten komen is de droom van iedere docent. Maar de student de regie durven geven wat en hoeveel hij leert is wat anders. Daar zijn sommige docenten nog niet klaar voor. Maar mijn ervaring is inmiddels Gewoon doen.
Maar flippen vraagt ook wat van de school en haar docententeam.

In tegenstelling tot wat wordt gezegd levert het Flippen van het onderwijs geen tijdwinst voor docent en student op. Maar het levert wel leerwinst op. Door de effectieve invulling van de tijd van student en docent kan er aandacht worden besteedt aan het diepere leren. Videomateriaal, podcasts, artikelen en eenvoudige oefeningen dienen als voorbereiding voor een werkcollege met de docent met eventueel een assistent. Tijdens de bijeenkomst met de docent werkt de student in groepen aan een of meerdere projecten. Het niveau van de projecten begint daar waar de voorbereidende stof eindigde en richt zich op het toepassen van de stof.

Dit vraagt van de docenten veel. Zij moeten hun onderwijs zo inrichten dat de studenten de avond voor de les, het voorbereidende materiaal kunnen gebruiken (zien, lezen,horen) en vervolgens moet de docent projecten beschrijven die uitdagen tot samenwerken.
Het flippen van het onderwijs kan ook in grote groepen. Het samenwerken gebeurd in kleinere groepen van 2-3 studenten. (Gewoon degene die naast elkaar in de collegezaal zitten) De docent loopt dan door de klas en kijkt over de schouder van de student mee.

Na de bijeenkomst is de student nog niet klaar. Hij moet hetgeen hij gedaan heeft in de klas nog bewerken tot een overzichtelijk geheel, maar dit is veel minder dan het huiswerk dat student zonder flippen krijgen.

Flippen is eigenlijk het in de praktijk toepassen van wat je de avond ervoor gezien, gelezen of gehoord hebt. Ik zie het als een verlenging van de les. Een deel vindt thuis plaats en een deel op school. Daar waar de student een expert nodig kan hebben is deze er ook.

I like it

Eat your frogs first. Learning how to learn

Screen Shot 2014-08-17 at 11.43.35
Uitstelgedrag is een zombie

Een van de MOOC’s die ik deze zomervakantie volg gaat over leren leren. En deze MOOC bleek interessanter dan ik in eerste instantie dacht. De vrouw die op de video’s verschijnt is een erg enthousiaste oudere vrouw, die tijdens de video’s erg veel over haar privé leven vertelt, maar dat voelt niet als verkeerd. Integendeel dat geeft wel een goed beeld van hoe leren van invloed kan zijn op iemands leven.
Ik heb ooit een statistiek docent gehad die zijn les aan ons, eerste jaars studenten Onderwijskunde, begon met te vertellen dat wij wel een rekenknobbel in onze brein hadden, maar dat deze ernstig onderontwikkeld was door gebrek aan aandacht. Dat gaf ons onmiddellijk het gevoel dat we dat arme ding aandacht moesten geven.
Deze MOOC-docente deed eigenlijk hetzelfde. Iedereen kan iets leren, maar je moet alleen maar even het truc-je kennen. Dit truc-je heet chuncking en kan op allerlei manieren plaats vinden. Maar voor je daar aan begint moet je wel eerst stoppen met studie-uitstel gedrag. De slechte dingen die triggeren tot studie-uitstel gedrag noemt zij zombies. Tijdens verschillende video’s verschijnt dit leuke koppie in beeld om aan te tonen dat zombies best grappig zijn, maar zo irritant als je leren moet. 

Een aantal tips die ik tijdens deze MOOC gekregen heb wil ik graag met jullie delen. 

De zombie Uitstelgedrag bestaat uit vier delen (en ik doe het even in het Engels omdat de vertaling minder sterk is)

Cue -> Routine -> Reward -> Belief. 

Routine is de grote boosdoener. Reward is de oplossing. Het is niet erg dat je getriggeerd wordt om uitstel gedrag te vertonen, het is wat je met deze trigger doet wat bepaald of je het gedrag wel of niet gaat vertonen. Als de beloning om het gedrag niet te vertonen groter is als de beloning om het gedrag wel te vertonen kan dit weleens de oplossing zijn voor het vertonen van het gedrag. 

Naast de zombie uitstel gedrag is er ook nog de zombie Negatief gevoel. Bij sommige dingen die je moet leren heb je een negatief gevoel. Ze zijn in je beleving te moeilijk of het is te veel in te korte tijd. Dit negatieve gevoel krijg je vooral door het product. Je moet alles weten omdat er een test aan komt. Deze zombie zou je kunnen vermijden door je aandacht te richten op het proces in plaats van op het product. Die toets die komt er wel, maar door een planning te maken en in kleine stukjes (25 minuten gefocused per dag) te leren kan het ineens zo zijn, dat je de stof beheerst. Natuurlijk moet je wel op tijd beginnen met leren en een goede inschatting maken van de tijd die het je gaat kosten. 

Gefocused leren doe je het best in een rustige ruimte zonder afleiding. Ik ken voor mijzelf talloze afleiders. Op dit moment kan ik zo opnoemen wat mij nu zou kunnen afleiden. En dat begint al met het internet, maar daarnaast hoor ik alles dus ook als er in een andere kamer mensen spreken, de kat op mijn desktop afbeelding is er een die mij er constant aan herinnert dat dieren eten moeten op een bepaalde tijd, mijn telefoon ligt naast mij het geluid staat aan, notifications ook, ik heb een prachtig uitzicht, de ganzen bereiden zich voor op hun lange vlucht naar het noorden enz enz. 

De volgende Zombie heet todo-list. Als je iedere dag begint met het maken van een todo-list zou dat negatief kunnen werken. De meeste todo-listen zijn zo lang dat je al moe bent voor je er aan beginnen moet. Het lijkt erop dat er meer op staat dan er in een dag kan. En meestal is dit ook zo. De volgende dag begin je met die dingen op je todo-list zetten die je de vorige dag niet hebt kunnen uitvoeren en zo wordt de lijst van die dag nog langer. Beter is het maken van een weeklijst en ‘s avonds voor het slapen (ja echt voor het slapen) de todo-list van de volgende dag maken. Door de weeklijst weet je wat je die week moet doen, door de daglijst een avond van te voeren te maken worden de taken tijdens je slaap vast verwerkt en kan je de volgende dag gewoon beginnen zonder het negatieve gevoel van de lange lijst. Dit heb ik nu twee weken gedaan en echt het werkt. Het eerste dat op de lijst moet staan is het meest vervelende. Deze frog kan maar opgegeten zijn. Daarna kan je dan verder met de leuke dingen.

Bovendien moet je op die lijst ook een eindtijd inplannen. Dit is wat moeilijker voor mij. Maar je zou dus gewoon moeten zetten om 18 uur stop ik. Kan ik nog niet maar dat is wel een mooie doelstelling om aan te werken. 

De MOOC is nog niet afgelopen, dus het kan zo maar zijn dat er nog een blog aan gekoppeld zal worden. 

Spreuken

Heel soms kom ik een boek tegen dat elk nieuw hoofdstuk begint met een spreuk. Zelden kom ik een boek tegen waarvan elke spreuk zo toepasselijk is als in

EDUCATORS as Learners; Creating Professional Learning Community in Your  School (Edited by Penelope J. Wald and Michael S. Castleberry). 

Ik houd niet van teveel citeren in een blog maar deze zijn allemaal zo goed dat is ze verzameld aanbiedt. 

Te beginnen met deze over de professionalisering van docenten

teacher can never truly teach unless she is learning herself.
lamp can never light another flame unless it continues to burn its own  
flame.

—RABINDRANATH TRAGORE (1861–1941), NOBEL PRIZE 

LAUREATE FOR LITERATURE

Een docent moet blijven leren om te begrijpen hoe leren is. Het zelf ervaren.

en dan deze over de noodzaak vooruit te blijven kijken, maar wel met een reflectief blik naar het verleden en het heden. Stilstaan is achteruit gaan zonder er iets van te leren.

Past, Present, and Future

Time present and time past
Are both present in time future
And time future contained in time
present.

—T. S. ELIOT (1888–1965),
[BURNT NORTON] FROM FOUR QUARTETS

direct gevolgd door een citaat over onderwijskundig leiderschap en de rol van de leider in het onderwijs.
Transforming our schools into professional learning communities demands quality leadership. Leadership that is a commitment to the heart, mind and spirit. Leadership that is about the future. And leadership where intentions becomes reality. 
Maar ondanks een transformationele leider zal een docent zichzelf nooit volledig kunnen ontwikkelen als de faciliteiten er niet voor zijn:
We expect teachers to give their all to the growth and development of students. But a teacher cannot sustain such giving unless the conditions exist for the continued growth an development of the teacher (Sarason, 1993, _.62)
Maar de docent met zijn eigen overtuigingen speelt de hoofdrol in zijn persoonlijke ontwikkeling.
Deeply held beliefs, values, and assumptions exert a powerful influence on our thoughts and actions (Caine & Caine, 1997) and form our personal worldview. One’s personal worldview exist below the level of awareness, where they often remain unexamined and untested.  By identifying the frame through which we routinely view and experience, we become more aware of the assumptions that shape our views. Similarly, our personal thinking is shaped by the pedagogical beliefs and assumptions that we have internalised. 

To know one’s self is wisdom, but
to know one’s neighbour is genius.

—MINNA ANTRIM (1861–1950),
AMERICAN EPIGRAMMIS

Maar om de ander en jezelf te leren kennen moet je eerst naar elkaar leren luisteren. Elkaar echt horen. En dit blijkt in de praktijk vaak moeilijker dan wij denken.
I do not know if you have ever examined how you listen, it doesn’t matter to what, whether to a bird, to the wind in the leaves, to the rushing waters, or how you listen in a dialogue with yourself, to your conversations in various relationships with your intimate friends, your wive or husband. If we try to listen, we find it extraordinarily difficult because we are always projecting our opinions and ideas, our prejudices, our background, our inclinations, our impulses. When the dominate we hardly listen at all to what is being said. In that state there is no value at all. One listens and therefore learns, only in a state of attention, a state of silence, in which this whole background is in abeyance, is quite; then (it seems to me) it is possible to communicate. 

Real communication can only take
place where there is silence.

—JIDDU KRISHNAMURTI (1895–1986),
INDIAN EDUCATOR AND PHILOSOPHER

Remember to stop talking because all techniques for deep and careful listening depend on this silence (Senge et al., 1994, p391)
Het boek beschrijft verder een aantal interessante manier om te leren luisteren naar elkaar en te leren samenwerken in een groep.
Eigenlijk is professionaliseren niet meer dan jezelf leren kennen, weten waar je behoeften liggen en samen met je team durven leren. Open staan voor elkaar en luisteren naar elkaar. En soms is het idee van de ander niet direct jouw idee, maar luister dan eens goed…..
Mooi boek een aanrader

De balans bij onderzoek en onderwijs komt terug

Screen Shot 2014-04-19 at 09.45.45

De twijfels waren er toen binnen het HBO het onderzoek een bijna wetenschappelijk niveau leek te moeten halen maar we begonnen vol goede moed aan de onderzoeks-leerlijn.

Nu twee jaar verder is het goed dat de leerlijn er is, maar een kritische reflectie leert mij dat er “iets” te weinig aandacht krijgt. En dat is, in mijn idee, het onderzoekend vermogen.

Tot voor 17 april 2014 was het ongrijpbaar voor mij, maar tijdens het Hbo-congres zijn mij een aantal dingen duidelijk geworden. Ik heb een tweetal bijeenkomst bijgewoond die ik in deze blog wil beschrijven omdat ze de basis zijn voor mijn gedachten

Screen Shot 2014-04-19 at 09.43.12De eerste workshop die ik bijwoonde was een workshop aan de hand van stellingen. De meeste stellingen waren een soort open deur maar twee waren interessant.

1: alle afgestudeerde studenten moeten beschikken over onderzoekend vermogen. Het goede aan deze stelling was dat gelijk duidelijk werd dat sommigen het verschil tussen onderzoekend vermogen en het doen van onderzoek niet gescheiden kunnen zien. Wat is onderzoekend vermogen. van der Rijst (2009) heeft een mooie en zeer bruikbare invulling gegeven aan deze vaardigheid.

20140418-080514.jpg
Maar dit gaf mij ineens het beeld van een serie oefeningen zoals ze in de leerlijn eruit zou kunnen gaan zien. Oefeningen die zich richten op kritisch zijn over de gevonden informatie, het probleem van de opdrachtgever willen begrijpen door vragen te stellen en de goede analyse te doen. Een doel willen bereiken en trots zijn op de gevonden oplossingen en deze willen delen met de hele wereld. Hoera voor het internet. 🙂

Een tweede stelling die mijn denkrichting vorm gaf was gebaseerd op een stelling waar ik de exacte formulering kwijt van bent maar die ongeveer luidde Docenten hebben zelf een master nodig om het onderzoekend vermogen bij de studenten te kunnen stimuleren. Ook hierbij is het verschil tussen onderzoek doen en het hebben van een onderzoekend vermogen nodig. Natuurlijk als je zelf ooit onderzoek gedaan hebt weet je hoe het moet, maar de conclusie was dat het niet gaat om het papiertje maar om het denkniveau. En zou je dat bij docenten ook niet kunnen stimuleren door een serie van waanzinnig interessante activiteiten?

De volgende workshop die ik volgde was

Hoorcollege: Onderzoekend vermogen in hoger beroepsonderwijs

Spreker: dr. Daan Andriessen, Hogeschool Utrecht

Lector binnen de Hogeschool Utrecht en een man met een visie. Een visie op het onderzoek binnen het HBO vorm gegeven kan worden. En dit hoorcollege was de aanleiding tot deze blog.

Ja geweldig we hebben een leerlijn onderzoek binnen mijn hogeschool en ja we besteden aandacht in alle vier de jaren van de opleidingen van hogeschool. Maar we kunnen het nog beter doen. En dat nog beter zit (naar mijn mening) in het gericht aandacht besteden aan het onderzoekend vermogen. Deze vaardigheid kan worden gemeten door vanaf dag 1 een rubrix te gebruiken waardoor de groei van deze vaardigheid in kaart kan worden gebracht. Een rubrix die ik zou willen maken met een gemengde groep docenten. Een deel van die groep weet  veel  van onderzoek binnen hun eigen opleiding en het andere deel weet veel van het doen van onderzoek binnen onze eigen hogeschool. Het beroepsproduct staat centraal in  het onderzoek, de verantwoording van de methode van onderzoek is een korte rapportage.

De cursussen binnen de leerlijn Onderzoek richten zich naast het aanleren van de methode van onderzoek vooral op het aanleren (of opnieuw aanleren) van het Onderzoekend vermogen. Door het over de leerjaren te meten maak je de groei inzichtelijk en kunnen de studenten in het vierde leerjaar aantonen dat zij tijdens het afstuderen beschikken over voldoende onderzoekend vermogen om de eigen beroepspraktijk te voorzien van iemand die nadenkt over zijn of haar activiteiten en die verbetering ziet en wil delen.Vragen durft en wil stellen aan de goede mensen en constant op zoek is naar antwoorden. Socrates was zo gek nog niet

Ik zie groei en potentie voor dit plan en ik zie prachtige nieuwsgierige mensen in een samenleving die trots is op zijn HBO-ers.

Screen Shot 2014-04-19 at 11.11.26